Ik stop ermee… Over verbinding, afscheid en innerlijke rust
- 23 feb
- 3 minuten om te lezen
door Bart Buelens, Wandelcoach, 23/02/2026
Over een maand stop ik met mijn vrijwilligerswerk bij TEJO in Aalst.
En eerlijk? Dat had ik onderschat. Pas de laatste weken voel ik wat het met me doet.
Elke dinsdag sprak ik er met jongeren als coach. Gesprekken die soms aarzelend begonnen, stiltes die eerst ongemakkelijk aanvoelden en momenten waarop iets wezenlijks tussen twee mensen ontstond: Verbinding.
Ik herinner me dat een jongere op het einde van een gesprek zei:
“Het is precies rustiger in mijn hoofd.”
Zo’n zin blijft nog lang nazinderen.
Misschien omdat ze iets raakt wat we allemaal zoeken: Rust.
Innerlijke rust ontstaat vaak in verbinding tussen mensen. Echter de moed om te verbinden vraagt ook de moed om ooit afscheid te nemen.
We zoeken het vaak in controle, in plannen, in zekerheden. Maar echte rust ontstaat zelden daar. Rust ontstaat wanneer je even niet hoeft te bewijzen dat je sterk bent. Wanneer iemand tegenover je zit die niet meteen een oplossing zoekt, maar simpelweg aanwezig blijft en luistert. Wanneer je verhaal gewoon mag bestaan. Dat is de stille kracht van menselijke verbinding.
Misschien herken je het ook? Echte verbinding vraagt moed.
Niet de grote, heroïsche moed waar we vaak aan denken. Maar de kleine, kwetsbare moed om jezelf een beetje te laten zien. Om niet alleen de versie van jezelf te tonen die alles onder controle heeft, maar ook de twijfel, het zoeken, het niet-weten.
Soms begon een gesprek gewoon met stilte.
Lange stilte. Ik merkte dan bij mezelf de neiging om die stilte op te vullen. Maar wanneer we deze stilte er gewoon lieten zijn, gebeurde er vaak iets. Dan kwam er een verhaal dat blijkbaar al lang zat te wachten. Veel jongeren die ik mocht ontmoeten dragen dat verlangen: gezien worden zonder oordeel.
In mijn vrijwilligerswerk en in mijn manier van coachen zie ik telkens opnieuw hoe fundamenteel dat is. Het gaat niet alleen over helpen. Het gaat over elkaar ontmoeten in menselijkheid.
En toch bleef ik soms na een gesprek met vragen zitten.
Op weg naar huis vroeg ik me weleens af of het gesprek wel geholpen zou hebben voor de persoon in kwestie. Of ik wel iets had kunnen betekenen. Waarschijnlijk kent iedereen die mensen begeleid dat gevoel wel. En toch voelde ik meestal ook iets anders: dit was belangrijk. Misschien zit betekenis vaak precies daar. Waar mensen elkaar even echt ontmoeten.
Maar waar verbinding groeit, komt vroeg of laat ook afscheid. Dat merk ik nu ook.
De moed om te verbinden vraagt ook de moed om ooit afscheid te nemen.
Afscheid nemen van een plek, van een rol, van mensen die je geraakt hebben schuurt een beetje. Soms meer dan verwacht. Omdat elke ontmoeting een spoor nalaat.
Onlangs bleef iemand na een gesprek nog even en zei:
“Bedankt Bart, ik ben me veel bewuster wat er nu gebeurt, het helpt me echt”
Het zijn kleine zinnen.
Maar ze blijven hangen.
Rouw wordt vaak alleen met verdriet geassocieerd, maar misschien is het ook iets anders. Misschien is rouw gewoon dankbaarheid die nog even wil blijven. Het zegt: dit was waardevol.
Misschien is dat ook de paradox van verbinding. We gaan relaties aan terwijl we ergens weten dat niets blijvend is. En toch doen we het. Misschien krijgen relaties net betekenis omdat ze eindig zijn.
De moed om te verbinden is dus ook de moed om ooit afscheid te nemen.
Wat uiteindelijk blijft, zijn de kleine momenten.
Een blik van herkenning.
Een gesprek dat plots dieper ging dan gepland.
Iemand die zich net veilig genoeg voelde om iets te delen dat lang verborgen bleef.
Dat soort momenten laten iets stil worden vanbinnen.
Als we weten dat we het niet alleen hoeven te dragen, is dat misschien wat uiteindelijk rust is.
Misschien is dat ook wat rust is.
Weten dat we het niet alleen hoeven te dragen.
Innerlijke rust ontstaat zelden door afstand te nemen van het leven. Ze groeit wanneer we er middenin durven staan.
Met openheid.
Voor verbinding.
En, wanneer het moment komt, ook voor afscheid.
